درباره یکی از قدیمی‌ترین رشته‌های بیمه‌ای جهان چه می‌دانیم؟

به گزارش مریم یوسفی خبرنگار رسانا پرس– در اسناد تاریخی قرون وسطی، نوعی از قمار ثبت شده‌ که شباهت زیادی به بیمه عمر امروزی دارد.

در این دوران، افراد بر روی زندگی شخص ثالث شرط‌بندی می‌کردند، اینگونه شرط‌بندی‌ها مفاسد زیادی در پی داشت، یعنی حتی ممکن بود به قتل افراد بیانجامد.

این مدل قمار باعث شد تا دهه های زیادی فلسفه بیمه عمر بین مردم مذموم و منفور باشد، تا اینکه اولین بیمه‌نامه عمر در زمان ملکه الیزابت اول در اواخر قرن شانزدهم (سال ۱۵۸۳) برای بک بازرگان معروف بریتانیایی صادر شد.

این بیمه‌نامه به شکل رسمی و قانونی تنظیم شده بود، هرچند هنوز سازوکار جاافتاده‌ و منسجمی نداشت.

لزوم حمایت مالی از خانواده سرپرست‌های فوت شده، از دوران باستان یک دغدغه اجتماعی بوده، از اسناد تاریخی بر‌می‌آید که در مقاطعی بصورت موردی و غیر سازمان‌یافته تدابیری هم برایش اندیشیده شد.

همانطور که ابتدا گفتیم، این ضرورت اجتماعی در قرون وسطی به انحراف کشیده شد.

اما خیلی طول نکشید که اولین انجمن سازمان‌یافته در زمینه بیمه عمر در سال ۱۷۰۶ کارش را آغاز کرد.

سپس با ظهور علم آمار و احتمالات در اروپا، سال ۱۷۶۲ اولین شرکت بیمه عمر در انگلستان تاسیس شد.

قرن ۱۹ اوج تکامل بیمه عمر در جهان است، در سال ۱۸۱۲ اولین بررسی‌های عملی درباره بیمه عمر منتشر شد.

بعد از انتشار این گزارش، شرکت‌های زیادی به صورت تعاونی و سهامی در آمریکا و کشورهای اروپایی فعالیت‌شان را آغاز کردند.

اما یک قرن دیگر باید می‌گذشت تا بیمه عمر به ایران برسد.

در تاریخ انتشار این گزارش یعنی سال ۱۴۰۴، بیمه عمر در ایران دقیقا ۹۰ ساله می‌شود.

سال ۱۳۱۴؛ این همان زمانیست که شرکت آلمانی ویکتوریا، نخستین بیمه عمر را در ایران صادر کرد.

این کمپانی در انتهای همان سال پرتفوی خود که شامل ۱۵۰ بیمه عمر بود را به یک شرکت ایرانی واگذار کرد و رفته رفته شرکتهای دیگر وارد این عرصه شدند.

اما پس از انقلاب، از سال ۱۳۵۸ صدور بیمه نامه عمر در ایران به دلیل اشکالات فقهی که برخی‌ها وارد کردند، متوقف شد، این توقف ۱۵ سال طول کشید، تا اینکه از سال ۱۳۷۳ صدور مجوز آن از سر گرفته شد.

از اینجا می‌توان گفت عصر معاصر بیمه‌ عمر که امروز اغلب به آن بیمه زندگی می‌گویند، آغاز گردید؛ عصری که با توسعه و خلاقیت، هر سال این محصول را متنوع‌تر و جذاب‌تر کرده است.